Nakil Süreci...

12.09.2005 yılında yakalanmıştım böbrek yetmezliğine. Daha önceki yazılarımda da belirttiğim gibi 7 yıl periton diyaliz süreci yaşadım. Neden o kadar uzun süre derseniz? Zaman derim...

Her şeyin bir zamanı varmış demek... 

 Nakil sürecine biz 2011 yılında Uludağ Fakültesine başvurmamızla oldu.. öncelikle babamla benim böbrek uyumumuza bakıldı ve sonucunda olumlu sonuç aldık. Bizim hastahaneye gidip gelmemiz zor olduğu için hastahaneye yatırıp, işlemlerin tamamını öyle yapmayı teklif ettiler. Bizde öyle yaptık...Allah'ım nasıl zor günlerdi, resmen bizi 13 gün hastahanede yatırdılar ve ellerinden gelse daha da yatıracaklardı. Babamın iş izni dolmuştu ve artık çıkmalıydık. Babamın profesörle konuşmasının ardından biz hastahaneden çıktık...Bir daha gitmemek üzere...(Bu durum 6 yıl önce yaşanmış bir durum, şu anda öyle olmadığını duydum, lütfen yazım yanlış anlaşılmasın ) Çünkü biz en az 8 gün tahlil yapılmadan öylece kaldık, ben resmen 38 kiloya düşmüştüm. Nasıl üzgün...Yorgun...Dönemdi... 

Neyse...Velhasıl biz 2012 yılında kuzenim sayesinde öğrendik ki Bursa Acıbademde de nakil işlemleri başlamış. Uzun bir araştırmanın ardından biz Acıbadem'e başvuru yaptık. İşlemler o kadar çabuk ilerledi ki anlamam... Zaten o dönemde hasta da azdı.  Sonra karar verdik ameliyat gününe... Korku, kaygı,sevinç...hepsi bi ara da...Bi sen...Bir de baban...Ben nakilden 4 gün önce hastahaneye yatırıldım.Babamda 2 gün önce...

Ve tarih 15.06.2012 oldu...

Önce babam alındı ameliyata...Bana ve babama gece sanki sakinleştirici verdiler...Çünkü sabah kalktığımda ruh gibiydim...Kalkar kalmaz babama koştum, baktım gitmemiş, uyuyor. Saate baktım 7,25...Bize 8 gibi ameliyata alacaklarını söylemişlerdi. Vedalaşmak için bekledim ama çok uykum vardı ve oturduğum yerde uyukluyordum...Sonra odama hayal meyal geçirdiklerini hatırlıyorum...Bi kalktım saat 9.12... Aklımda babam gittim...Odası boş...Kimse yoook...Benim yattığım bölüme hiç kimse girmiyordu...O yüzden kimse yanıma gelemiyordu...Sonra eşim geldi yanıma, babamın ameliyatta olduğunu söyledi...Allah'ım babamla vedalaşamadım..Bu nasıl bi psikoloji bilemezsiniz...

Saat 9.20 oldu, 9.40 oldu, 10 oldu hala ses yok!

Durmadan hemşirelere soruyorum. Babamdan haber var mı? diye. Tek isteğim onun iyi olması...Saat on kaçtı bilmem bana seslendiler. Hadi hazırlan ASİYEEE! Baban seni bekliyor...Ben koşa koşa odama gittim. Annem ve halam beni giydirdi.Sanki ameliyata gitmiyordum da, gezmeye gidiyor gibiydim...Hatta annemle halam o halime gülmüşlerdi ama acı gülümseme...Onların o gülümsemesini görünce durdum...Belki son kez onları görüyordum...Hemşire geldi...Bana kafamı bir milyon eden bir şey vurdu...Eşim sordu ben kimim diye? Cevap çok net: aaa ben seni tişörtünden tanıyorum :)) Çünkü o renk tişortü ona ben zorla alıp, giydirmiştim :)) 

Asansöre bindim, tavana baktım, ışıkları saydım...Kimse inanmıyor ama ben ameliyat yapılan birini hayal meyal hatırlıyorum. BABA! dedim... Uyudum...Sonra mı? Hastahane de yatma sürem 5 gün...Babamı 2 gün göremedim ama kameraya çekip yollamışlardı..2 Gün sonra babam beni çok uzaktan gördü...Ben o an nasıl ona koşup sarılmak istedim anlatamam...O an...İşte o an...Ne duygu varsa hepsini yaşadım...Derken...aradan 4 yıl 8 ay geçti...